Κοκκινοσκουφίτσα

Εκδιωγμένη από τις συνέχειες του “Twillight”, η Κάθριν Χάρντγουικ αποφάσισε να ζητήσει την εκδίκησή της σε έναν έρωτα που δεν φοβάται το δίπολο «πεντάμορφη-τέρας» και που συνάμα έχει τον αέρα του κλασικού και γκαρνταρόμπα σε τόνους του κόκκινου που είναι πάντα στη μόδα. Όμως αυτή η ανάγνωση της «Κοκκινοσκουφίτσας» χάνεται γρήγορα στο σεναριακό δάσος ενός φιλμ που δεν ξέρει αν θέλει να είναι γοτθικό, παραμυθένιο, τρομακτικό ή εφηβικό και δεν καταφέρνει τελικά να είναι τίποτα άλλο από αργόσυρτο, αδιάφορο, ξεδοντιασμένο. Η Αμάντα Σέιφριντ μπορεί να είναι όμορφη και ο Γκάρι Όλντμαν να παίζει απολαυστικά/ενοχλητικά σαν σε μια άλλη (εξίσου κακή) ταινία, αλλά ούτε η γιαγιά της Τζούλι Κρίστι ούτε οι ψηφιακοί λυκάνθρωποι μπορεί να σταματήσουν τη βαρεμάρα και τα χασμουρητά.