Η Σιδηρά Κυρία

Η απόλαυση μιας σπουδαίας ερμηνείας από μια αξεπέραστη ηθοποιό μπορεί, όπως κάνει σαφές πέρα από κάθε αμφιβολία η Μέριλ Στριπ, να είναι ικανός λόγος για να παρακολουθήσεις μια μάλλον αδιάφορη και συμβατική ταινία. Ο ρόλος της Μάργκαρετ Θάτσερ σε αυτή την όχι ιδιαίτερα διορατική βιογραφία αποτελούσε προφανώς μια ενδιαφέρουσα πρόκληση για τη Μέριλ. Το αν κερδίζει το στοίχημα είναι κάτι που δεν χρειάζεται απάντηση. Γιατί αυτό που κατορθώνει η Στριπ εδώ είναι να μην αφήνει καμιά αμφιβολία για τις ικανότητές της στο να συλλάβει τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας γυναίκας που λίγο ή πολύ όλοι ξέρουμε, και μαζί στο να μεταμορφώσει το ρόλο της όχι σε μίμηση αλλά σε κάτι που μοιάζει με «ερμηνεία» της Θάτσερ. Έτσι, στη διάρκεια του φιλμ, καταλαβαίνεις περισσότερα για τη Σιδηρά Κυρία, για το χαρακτήρα, τις αποφάσεις και τα κίνητρά της, από τις εκφράσεις της ίδιας της Στριπ, τις μικρές κινήσεις και την αδιόρατη αύρα της, παρά από τους διάλογους και τα γεγονότα. Η Φιλίντα Λόιντ, η άχρωμη σκηνοθέτις του «Mamma Mia», αρκείται στο να ακολουθεί το δικό της βηματισμό. Από τη μια, η απόφασή της δίνει το ελεύθερο στη Στριπ να μεγαλουργήσει, αλλά από την άλλη στερεί από το φιλμ τη δυνατότητα να γίνει κάτι παραπάνω από μια συνοπτική περιγραφή μιας πολιτικής καριέρας, δίχως βάθος ή καθαρή ματιά για τη γυναίκα που βιογραφεί, και την εποχή της.