Άδικος κόσμος

Καλωσήλθατε στη μελαγχολική πλευρά. Εκεί όπου ένας προανακριτής της αστυνομίας δεν αρκείται να σπρώχνει χαρτιά και ανθρώπινες ζωής «παρακάτω», αλλά προσπαθεί να κάνει κάτι «παραπάνω». Ο Σωτήρης θέλει να είναι δίκαιος σε έναν άδικο κόσμο, μόνο που αυτό δεν είναι όσο εύκολο θα πίστευε κανείς. Όταν δοκιμάσει να βοηθήσει έναν ιδιοκτήτη μπαρ, θα βρεθεί μπλεγμένος σε ένα φόνο που δεν είχε καμιά διάθεση να διαπράξει. Οι καλύτερες προθέσεις του δεν αρκούν για να τον σώσουν και η μόνη σανίδα σωτηρίας του είναι η Δώρα, μια καθαρίστρια, η μοναδική μάρτυρας στο φόνο, που αντίθετα από τον ίδιο δεν βλέπει τη ζωή με ρομαντικά μάτια. Υπάρχει ελπίδα γι’ αυτούς τους δυο ταλαιπωρημένους ανθρώπους; Υπάρχει τόπος σε μια μουντή πόλη για δίκιο και σωτηρία; Υπάρχει χώρος για τον έρωτα; Το τι απαντήσεις θα πάρετε από αυτή τη θλιμμένη κομεντί του Φίλιππου Τσίτου ίσως εξαρτάται και από εσάς τους ίδιους, το σίγουρο είναι πως η ματιά του σκηνοθέτη πάνω στη μικρή μα τόσο πλούσια ιστορία του, είναι για μια ακόμη φορά απόλυτα ξεχωριστή: ανταλλάσσοντας τον ξεκάθαρο ρεαλισμό για μια ατμόσφαιρα που βρίσκεται στο λυκόφως μεταξύ παραβολής και πραγματικότητας, ποτίζοντας με γλυκόπικρο χιούμορ το σενάριο, ενσωματώνοντας αβίαστα ένα μεγάλο ηθικό ερώτημα ακόμη και στην πιο μικρή στιγμή του φιλμ, γεμίζοντας την αφαιρετικότητα των ηρώων του με αλήθεια, κοιτάζοντας τις ζωές τους/μας με τρυφερότητα και κατανόηση, δείχνοντάς μας μια Αθήνα απόλυτα κινηματογραφική. Στο ίδιο κλίμα και οι εξαιρετικοί πρωταγωνιστές του, που κατορθώνουν να μεταμορφώσουν τους ηθελημένα αποσπασματικούς χαρακτήρες σε ανθρώπους με καρδιά κι αισθήματα και να σε βοηθήσουν να τους κατανοήσεις απόλυτα, ακόμη κι αν ελάχιστα ενδιαφέρονται να σου τους «εξηγήσουν». Απόλυτα ταιριαστοί σε μια ταινία που διαλέγει το δρόμο μιας σουρεαλιστικής παράτονης κωμωδίας, για να αφηγηθεί μια ιστορία που είναι βαθιά τραγική και απολύτως επίκαιρη στην ουσία της.