Ποίηση

Δεκαπέντε  ποιητικά γράμματα από τα χαρακώματα του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, κάμποσα καθαυτό ποιήματα, πεζά και σχέδια (σχεδόν το σύνολο του έργου του) είναι η πρώτη σοβαρή γνωριμία του ελληνόφωνου κοινού με το θρύλο αυτό του πρώιμου υπερρεαλισμού, που έζησε λίγο (1895-1919) και, κατά τον Μπρετόν, επηρέασε πολύ. Υποδειγματική η δουλειά  του Νίκου Σαμπάκη.  

«Πόσα πρωινά θυσιάζονται κάθε πρωί για του φωτός την αιματερή έπαρση. Παλιά πρωινά, με ίσως ακόμα ζωντανή τη μνήμη μιας ανατολής, αδιάφορα όμως για όσο μέρισμα ουρανού τους απομένει. (....) Πολλά πρωινά γι’ αυτήν θυσιάζονται, μα μία η νύχτα που την τρέφει και τη συντηρεί».

Ένα χρόνο μετά το θάνατο της ζωγράφου φίλης του Πάουλα Μόντερσον-Μπέκερ, σε ηλικία 31 ετών, ο Ρίλκε θα γράψει το Ρέκβιεμ, στο οποίο αναθυμάται, θρηνεί, συνομιλεί μαζί της. Όταν το τελειώσει θα γράψει και ένα δεύτερο Ρέκβιεμ, αφιερωμένο στη μνήμη του νεαρού ποιητή Βολφ Γκραφ φον Κάλκροϊτ, ο οποίος είχε αυτοκτονήσει δύο χρόνια νωρίτερα.