Δίχως τον Γιώργο

Αν δεν είχα γνωρίσει τον Γιώργο Τζιώτζιο πριν 21 χρόνια, δεν θα έγραφα τώρα αυτές τις γραμμές. Πιθανότατα δεν θα ήμουν καν ο ίδιος άνθρωπος. Όπως και η πλειοψηφία όσων γράφουν για σινεμά στην Ελλάδα σήμερα, χρωστάμε στον Γιώργο όχι μόνο την «καριέρα» μας, αλλά πολλά περισσότερα. Πέρα από το ότι άλλαξε το κινηματογραφικό τοπίο (μέσα από την Προοπτική, το Σινεμά, τις Νύχτες Πρεμιέρας, την Playtime), άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε σινεμά, τον τρόπο που σκεφτόμαστε γι αυτό. Στην περίπτωση όλων εμάς που δουλέψαμε μαζί του στο Περιοδικό Σινεμά, ούτε λίγο ούτε πολύ άλλαξε τη ζωή μας. Η γνωριμία, η συνεργασία, η φιλία μας, ήταν για μένα κάτι παραπάνω από εξαιρετική τύχη. Τα πρώτα χρόνια του περιοδικού ήταν και είναι το μέτρο με το οποίο συγκρίνω από τότε κάθε μου δουλειά, το πνεύμα, το ήθος, η ακεραιότητά του, υπήρξαν πάντα οδηγός μου στο επάγγελμα και στην ζωή. Και θα εξακολουθήσουν να είναι ακόμη και τώρα που ο Γιώργος, δυστυχώς δεν είναι πια εδώ.